Posted by: schabbers | Mei 8, 2013

‘n Bucket list

Meiringspoort

Meiringspoort

Dis deesdae mode om ‘n lys te maak van alles wat jy graag wil doen of reeds gedoen het, ‘n sogenaamde bucket list. Blykbaar verwys die naam na dinge om te doen voordat jy die spreekwoordelike emmer skop. Ek het oral op die internet gaan soek, maar nêrens is daar ‘n Afrikaanse woord of beskrywing vir so ‘n lys nie. Die soektog het egter ander interessante inligting geopenbaar.

Mens kan blykbaar ‘n bucket list van so te sê enige iets maak: Goed wat jy nog wil eet. Dinge wat jy nog wil doen. Ervarings wat jy nog wil beleef. En dan maak jy ‘n regmerkie agter elke item nadat jy dit gedoen het.

Daar is selfs ‘n fliek genaamd Bucket List met Morgan Freedman en Jack Nicholson in die hoofrolle. Hierdie komedie vertel die storie van twee terminaal siekes wat vinnig nog ‘n paar avonture probeer inpas voordat hulle die tydelike met die ewige verwissel.

Die meeste mense se lyste is nogal indrukwekkend. Talle het blykbaar al op ysingwekkende hoogtes uit ‘n vliegtuig gespring, of kaalbas rekspronge in die winter gedoen.

Dan praat ek nie eers van diegene wat steeds droom om ‘n leeu te soen,  ‘n beer te omhels of hoop om eendag  ‘n krokodil te muilband nie.

Ek het ook gaandeweg uitgevind dat mens, soos jy ouer word, al hoe meer goed op jou eie lysie kan afmerk.  Die meeste van ons was al in ‘n inry-teater en elkeen het tenminste eenkeer ‘n blinde afspraak gehad. ‘n Hele paar van ons het al interessante plekke besoek, per trein gaan vakansie hou, onsself aan die slaap gehuil of in ‘n tent in die boendoes uitgekamp.

‘n  Dik streep word ook meer dikwels deur ‘n paar van jou aanvanklike aspirasies getrek.  Ek sal seker nooit karaoke sing, ‘n verkeersteken gaps, of ‘n motorfiets koop nie. Toe ek dit eenkeer baie teen my sin agter Pierre op ons swaer se Goldwing motorfiets gewaag het, het ek my man aanmekaar gesmeek om stadiger te ry.  Hy het naderhand vies teruggeskree: “As ek nog stadiger ry, ry ons agteruit!!”

Ek besef nou dat ek  nooit ‘n lid van diie  mile high club gaan word nie. (Moenie vra nie!)  Rekspronge op my ouderdom kan permanente letsels nalaat: fisies sowel as geestelik. Visvang is eintlik ook nie in my aard nie.

Iets wat definitief NIE op my lys is nie, is ontmoetings met die helde van ons huidige  samelewing. Ek stel werklik nie daarin belang om skouers te skuur met sporthelde of filmsterre nie. Ook nie met enige politieke leiers nie! Die meeste verdien glad nie al die akkolades waarmee hulle toegegooi word nie.

Ek hou ook verby wanneer dit kom by die droomlys van eetgoed wat elkeen van ons tenminste een keer in ons lewens moet eet: foie gras, paddaboutjies, Skotse haggis, rou oesters, haaivleis, slange, hoenderbiltong…

Dis my fiemiesrigheid wat uiteindelik van my ‘n vegetariër gemaak het. Die vrees vir alles wat saamgemaal word vir wors en maalvleis het my genoop om dit regdeur ons huwelik self te maak. Ek het gewoonlik amper al die gas brandstof in my man se klein sweisvlam  opgebruik teen die tyd wat ek die laaste paar veertjies op ‘n hoender afgeskroei het. (wenk: moet NOOIT op internet vir die Afrikaanse vertaling vir “blowtorch” soek nie!)

Ek het nog een spesiale lysie oor wat vir my baie kosbaar is. Dit bevat dinge wat ek graag weer eenkeer in my lewe sal wil oordoen. Heel bo aan hierdie  lysie is ‘n laataand rit in die maanlig deur Meiringspoort. Dis magies. Die maan se strale reflekteer teen die hoë rotsformasies en maak strepe op die klippe in die kabbelende waterstroompie. Mens voel instinktief dat daar spoke in die Poort dwaal; talle reisigers uit die vroeë dae voordat ‘n uitstekende pad daardeur gekronkel het.

Ek wil weer eendag tot heel bo op Swartbergpas ry en afkyk op die veelkleurige landbou lappiesgrond doer onder in Matjiesvlei. Dan wil ek in Prins Albert se rigting terug ry en die afdraai na die Gamtoosvallei, oftewel Die Hel neem.

Ek wil op Swartvleistrand gaan soek na klein groen see-kastaiingdoppies en teen Gericke’s Punt  uitklim. Of een Sondagoggend al met die treinspoor by Kaaimanspas loop tot by Victoriabaai.

Ons het vroeër jare dikwels tydens die Paas-skoolvakansie in die Kaap gaan kuier. Die kar is reeds die vorige dag gelaai en die padkos is ingepak net voor  ons gery het. Ons het gewoonlik in die vroeë oggendure van die huis af vertrek. Dit het net-net begin lig word teen die tyd wat ons naby  Kroonstad was. Ek sal altyd onthou hoe mooi die  plate en plate kosmosse aan weerskante van die pad gegroei het. Die fyne blomme wat golwend  in die oggendbries heen en weer wieg is van my mooiste herinneringe.

Ek wil net weer eenkeer iewers langs die pad in die diep Karoo stop, daai padkos uithaal, koffie uit die warmfles skink en rustig sit en eet terwyl  ons luister hoe ander motors van ver af aankom en  in volle vaart by ons verby swiesh.

Geskryf deur:  Cathy Kotzé

Kaaimanspas

Kaaimanspas

op die enjinkap

Hoenderboudjies, frikkadelle,
     blou eiers (sout en peper in ‘n pakkie)
witbrood met dik botter
koffie uit ‘n fles –
Hierdie jaar doen ons dit
      op die outydse manier.
Populierbome, plaasdraad,
      koeie se kake markeer stadig die pas.
Herkou aan hierdie dag se
      blou koepel waaraan
stapelwolke onderstebo hang.
deur Roof Bezuidenhout:
Posted by: schabbers | Februarie 28, 2013

telefoonboekie

tussen die lyne ingeskryf

is my ma se geskiedenis:

vriende van nou en toe

bloedfamilie halffamilie hartfamilie

soms dwarsweg en onalfabeties ingepas

waar daar ‘n hoek of spasie was

 

deurgetrek, oorgeskryf en uitgebrei

met elke geboorte, sterfte, huwelik of vertrek

het sy aankomelinge, weggegaandes en nuutgevondes

sekuur aangeteken en voorsien

van datum, tyd en plek

 

ek lees my ma se lewe

uit die boekie, tannie soekie tannie minnie

tannie bettie tannie naomi bel ek

vryburg welkom

kimberley de aar

om hulle te verwittig

van haar laaste vertrek

 

Uit:  IN DIE AFWESIGHEID VAN SIN

Susan Smith©

Posted by: schabbers | Januarie 24, 2013

Robert Pattinson sê……

If you find a girl who reads, keep her close.

When you find her up at 2 AM clutching a book to her chest and weeping, make her a cup of tea and hold her. You may lose her for a couple of hours but she will always come back to you. She’ll talk as if the characters in the book are real, because for a while, they always are.

Date a girl who reads because you deserve it.

You deserve a girl who can give you the most colorful life imaginable.

103442122660797170_Y2TQ3Lxl_c

Posted by: schabbers | November 27, 2012

Valencia van Zyl maak mooi-mooi

 

 

 

© VALENCIA VAN ZYL

Posted by: schabbers | November 21, 2012

‘n Mens moet…..

‘n Mens moet van liefde bly weet

soos van vlerke waarmee jy nie kan vlieg nie

 

BREYTEN BREYTENBACH

 

 

Skildery deur:  Anine Barnard

Posted by: schabbers | November 8, 2012

êrens is jy…

hier waar ek nou skrywe

weet ek dat jy êrens is

dat jy ook nou lê onder die oop venster

en uitkyk na die donsige maan op die werf

ek is al drie jaar lank op soek na jou

en waar jy ookal is

ek sal jou vind

en as ek voor jou staan

sal ek weet:  ek is vir jou gemaak

na jou liggaam is ek geskape

na jou maat gevorm

ek is gesny uit jou been

jou denke sal myne omhels

jou begin sal my begin wees

jou einde my einde

jy sal my bestyg soos ‘n gier

en in my maagdelikheid jou nes kom bou

want na jou liggaam is ek gemaak

na jou maat gevorm

en as ek die dag my hand in joune sit

sal ek my padkaarte bêre met die wete:

 

my reise op soek na jou is nou verby.

 

Antjie Krog

EERSTE GEDIGTE (1984)

Posted by: schabbers | November 5, 2012

Al sou

Ek sal jou liefhê my heel lewe lank

selfs al sou die t’nouroevygie
in droë jare skaarser rank

al sou die sleepmis vroeg insleep
van die see af en die wilde-anys
toe-oog bly en die son vergeefs
ander wang vir die wêreld wys

al sou die ooswind knaend waai
en om ons net blylêgoed bly lê
net knapveld waar daar opslag was
en ons vergeefs grawe aan ‘n gorê

al sou ons sleepvoet en doekvoet loop
hande krom soos haakdoringbos
al het die wind die gousblom gestroop

al het die jare ons uitoorlê
sal ek jou heel my lewe lank bly liefhê

 

Geskryf deur George Weideman

Opgedra aan my seun en sy pragtige bruid – getroud op 3-11-2012

Mag julle vir ewig gelukkig wees soos vandag!

 

 

 

 

Posted by: schabbers | Oktober 25, 2012

Van Lettie, lappieskomberse en ou karre

More sê.
Gister was toe ’n lang dag. Ek en Moses is so halfnege hier op Jacobsbaai weg, Vanrhynsdorp toe, waar Johannes, Lettie en Koos die vorige aand met oorle Pa se ou Mercedes langs die pad gaan staan het. (“Hy maak net so krrr,” het Johannes verduidelik.) Japie Ockthuys, ’n plaaslike werktuigkundige, het darem intussen die Mercedes tot by sy werkwinkel gesleep. Net na halfeen ry ek en Moses toe Vanrhynsdorp in. Johannes, Lettie en Koos wag onder ’n boom skuins oorkant die Namakwa Lodge vir ons. Innes Spies, eienaar van die lodge, het hulle daar laat oornag. Dit is 30 grade plus in die skadu op Vanrhynsdorp en Koos het daardie eienaardige wintershoedjie met die oormowwe van hom op. Lettie dra ’n haarstuk, gekoop by die China Shop op Ventersdorp. Sy dra altyd ’n haarstuk (en kerkklere) wanneer hulle die langpad vat. Japie Ockthuys se werkswinkel is op ’n plot buite die dorp, in die Maskamberg se koers. “Is ons op die regte pad?” vra ek later vir Johannes terwyl ons op ’n grondpad al verder uit die dorp ry. “Jy sal hom nou-nou sien,” sê Johannes. “Daar’s baie karre.” Toe vermoed ek klaar ek weet hoe dit op Japie se plot gaan lyk. Ook nie ver nie, toe blink daar ’n menigte gedaan karre in die oopte: ’n Opel Kadet, ’n Hilux uit die jare sewentig, ’n Colt Gallant, twee Nissan 1200’s, ’n Cressida – en ’n sjampanjekleurige Mercedes Benz wat eens op ’n tyd op ’n Sondagoggend met Pa agter die stuur spoggerig kerk toe gery het, met Fanie Smit se Alle Volke Loof die Here oor die draadloos. Party van die karre staan op houtblokke sonder wiele. Ander se bande is pap. In die middel van als ’n klein platdakhuis met ’n peperboom in grasperklose voortuin. Onder ’n afdak is ’n werkbank vol gereedskap. Ons hou naby die Benz stil en klim uit. Die son brand, die wind waai en die kraan langs die huis lek. By badkamervenster flap ’n gordyn uit met prentjies van dolfyne daarop. ’n Man kom om die hoek van die huis gestap. Klosse hare krul onder sy swart petjie uit. Op sy deurgeskilfde T-hemp is net twee woorde leesbaar: “Sailing… Cruise.” Sy voete is so diep in sy plakkies ingeskuif dat sy tone die grond raak. Japie Ockthuys. Toe kom daar ook ’n hond aangedraf, so ’n lae, donker brak wat lyk of dit oliestrepe oor die rug het. Optel. “Die lyk nie goed nie, Meneer,” sê Japie. “Die injin het vasgeslaat. Kan die timing belt wees wat gegaan het.” “Hoeveel gaan dit kos?” vra ek. “Dit moeilik om te sê, Meneer,” sê Japie, en slaan oor in die derde persoon, soos ’n werktuigkundige dikwels maak wanneer geld gepraat word. “’n Mens kyk na so tienduisend. Dalk kan ’n mens ook kyk na ’n re-conditioned injin vir so agtduisend.” ’n Mens… Ek stap nader aan die Benz. “’n Mens is nou gatvol vir hierie kar, Japie,” sê ek. “Hoeveel gee jy my vir hom?” Agter my praat Johannes skielik: “Ouboet, kom ons praat eers.” Ek is nie regtig lus om daaroor te praat nie. Ek het twee maande gelede R6000 aan die kar spandeer – ’n kar wat skaars R10 000 werd is. Boonop het ek nie R10 000 om nou aan hom te spandeer nie. Ek en Johannes en Lettie gaan staan eenkant. “Ons moet hom laat gaan, Johannes,” sê ek. “Hierdie kar gaan my bankrot maak.” “Jy kan nie, Ouboet,” sê Johannes. “Die Oubaas kyk vir ons.” Nou praat Lettie ook: “Ek’t vir Johannes gesê dis omdat hy en Koos nog nie daai klip op die Oubaas se graf gaan sit het nie, dís hoekom hierdie kar loop staan het. Dis die Oubaas wat met ons praat.” Ek weet skielik nie wat om te sê nie. Pa en Johannes het dikwels rotstuinklippe in die veld buite Ventersdorp gaan optel. Op ’n dag het Pa glo ’n spesieke klip – dis glo ’n tamaaie ding – vir Johannes uitgewys en vir hom gesê hy en Koos moet ná sy dood die klip met ’n kruiwa gaan haal en op sy graf sit. Ek stap terug na Japie toe. “Dink jy ons sal die kar tot op Jacobsbaai kan sleep?” vra ek. “Dan het Meneer ’n stang nodig,” antwoord Japie. Hy gaan grawe ’n geroeste stuk pyp in ’n hoop skrootyster uit en begin ’n trekstang prakseer. Optel draf die hele tyd agter hom aan. “Die hond het maar net hier aangekom,” verduidelik Japie. “Toe noem ek hom maar optel.” Die vorige keer toe Johannes-hulle met die Mercedes Ventersdorp toe gery het, het hy ’n plakker agterop die kattebak geplak: The Lord is my protection. Maar die plakker het mettertyd in die seelug verweer. Vir hierdie rampspoede rit het Johannes weer ’n plakker gaan koop en dit op die dash board geplak: Jesus Christ is Lord. Net na twee-uur toe is die Benz agter-aan die bakkie gehaak en ry ons by Japie Ockthuys se werf het. Ek waai vir Japie deur die bakkie se oop venster en hy waai terug en druk sy duim in die lug. Johannes en Lettie sit agter-in die Mercedes. Koos en Moses sit langs my in die bakkie en eet grondboontjies. Teen 80 km/pu sukkel ons aan, verby Vredendal, deur ’n misbank wat oor die Weskus kom lê het. By Strandfontein is ek lus en hou stil, haak die Mercedes af, al sê Johannes-hulle ook wat, en stoot dit oor daardie hoë kranse… Ek is moeg om my pa soos ’n slegte gewete agter my aan te sleep. Ek wil ontslae raak daarvan. Die geeste van die voorvaders moet nou gaan rus. Op Lambersbaai hou ons stil om koeldrank te gaan koop. Johannes-hulle is onrusbarend vrolik. “Ons ry darem lekker,” sê hy. Naby Dwarskersbos bel hy my. Kan ons nie net by die kafee op Velddrif stilhou nie, want hy wil Lotto speel? “Ek dink ons gaan hom hierdie week vat, Ouboet,” sê hy en lag. Net ná halfagt gisteraand hou ons klein optog van aftjoppers by die huis hier op Jacobsbaai stil. Die honne blaf. Die kraan langs die huis lek nie. Die Mercedes is tuis, vermoeid en belas, stukkend en gedaan – maar tuis. Nou kan Lettie-hulle weer begin komberse maak. Ons praat gou weer. Dana. NS! Ek sal netnou kyk of ons nie dalk die Lotto gewen het nie.
Geskryf deur Dana Snyman op die FB blad van LETTIE SE LAPPIESKOMBERSE
Posted by: schabbers | September 27, 2012

Knipsels as metgesel op die lewensreis

Met hierdie skrywe van RETHA FICK in die rubriek “Verbyvlug” kan ek myself nogal vereenselwig.  Dis asof ek myself hierin lees.

Koerantuitknipsels – ek sit letterlik met ‘n skêr in my hand en koerant lees.  En knip uit:  vir weer lees en vir later lees.  En orals word my knipsels gebêre – in laaie, in kartondose, in lêers, selfs al in ou tasse.  As ek die knipsels op ‘n dag ontdek, voel dit of ek ‘n skat ontdek het.  Ou vergeelde koerantblaaie……wat elkeen sy eie storie vertel.
Net ‘n brandgevaar……..snork my man!

Verlede jaar dié tyd spook ek so tussen die aanpassing by ‘n nuwe werk en ‘n nuwe woonplek ook met die neerpen van ons familiegeskiedenis.

Die Vrystaatse familieplaas was in November 100 jaar in besit van ons familie.  In die aanloop tot die familiefees prop my broer ‘n groot, bruin koevert met foto’s en ‘n afskrif van die oorspronklike transportakte in my hande en vra of ek ‘n gedenkboek sal saamstel om dié mylpaal te vier.

Tussen ou kiekies en handgeskrewe briewe probeer ek toe weke lank tot ounag toe om die verlede te ontrafel.

Soos die storie van my voorgeslagte en hul verhouding met die grond ontvou, is dit veral die koerantuitknipsels wat my fassineer.  Netjies uitgeknip, vergeel.  Ou Afrikaans.  ‘n Onvervangbare rekord van my voorsate se lewe, in swart op wit in die destydse plaaslike koerant.  Ook die nuus van my oupagrootjie se afsterwe in 1958 op 74-jarige ouderdom.

“Stigter van Sake en Groot Sendingsvriend Heen,” lui die opskrif.  ‘n Klinkklare getuienis van sy bestaan.

Ek dink aan die hande wat dié berigte sorgvuldig uitgeknip en veilig gebêre het. Só, dat dit nou, dekades later, deel kan wees van ‘n nageslag se kosbare erfenisskat.

Ek dink aan ander koerantuitknipsels in my lewe.

Toe ek ‘n paar jaar gelede uit Jeffreysbaai wegtrek, stuur ‘n vriendin met elke geleentheid Gauteng toe ‘n hopie uitknipsels van ons albei se gunsteling-rubriekskrywer in Die Burger Oos-Kaap.

Mooi woorde, gedeelde leesgenot.

‘n Koerantuitknipsel hou ‘n besonderse bekoring in. 

Soms verwoord die uitknipsels sluimerende drome.  Dit teken die prentjie van wat ons graag wil beleef of bereik.  Vreemde wêrelde wat nog net vae moontlikhede is.  ‘n Foto van ‘n kasteel in Frankryk.  Die storie van ‘n pelgrimstog in Spanje.  Koerantresensies voor in die nuutste digbundel.  ‘n Stukkie inspirasie wat jy wil vashou en bewaar om later weer uit te haal en te bedink. Dalk ‘n doodsberig van iemand spesiaal in jou lewe wat jy wil onthou.

‘n Ware metgesel op die lewensreis.

Nou is daar iets waaroor ek wonder:  hoe gaan die volgende geslag dié stukkies lekkerte bêre?

Want nou reeds is die koerant nie meer net op papier nie, maar op ‘n tablet of ‘n selfoon- of rekenaarskerm.

Waar gaan dié argief gehou word?

In die koue binnekant van ‘n rekenaar se hardeskyf?

 

Soos verskyn in OOS-RAND-BEELD

26 September 2012

 

Posted by: schabbers | September 24, 2012

The Universe laughs in stars

The Universe laughs in stars.
Meteorites share jokes that are never caught,
colour-blind telescopes do not pick up the Milky Way’s black feathers.
We only become part of the light side of the Cosmos, when we join the Big Bang and melt into the night.

Emma Bekker©

 

 

« Newer Posts - Older Posts »

Kategorieë